این پروژه با رویکردی معاصر و مینیمال طراحی شده است؛ جایی که ریتم عمودی و پوسته‌های شفاف و نیمه‌شفاف، فرمی پویا و چندلایه را شکل می‌دهند. در این طراحی، تضاد میان صلبیت و شفافیت به‌عنوان ایده اصلی به کار رفته تا هم حس استحکام بنا را حفظ کند و هم امکان نفوذ نور، دید و تعامل بصری با محیط پیرامون فراهم شود.

حجم‌ها با بریدگی‌ها و عقب‌نشستگی‌های متوالی، به گونه‌ای شکسته و بازطراحی شده‌اند که علاوه بر ایجاد تنوع در سیمای شهری، کیفیت فضایی واحدهای داخلی را ارتقا بخشند؛ نورگیری بهتر، چشم‌اندازهای متنوع و ایجاد تراس‌ها و فضاهای نیمه‌باز نتیجه این رویکرد است.

نمای سفید و خطی پروژه همچون پوسته‌ای یکپارچه عمل کرده و ضمن ایجاد هویت مشترک برای مجموعه، بافتی آرام و منظم در نما به وجود آورده است. درون این پوسته، سطوح گرم‌تر با متریال سنگ و چوب در تضاد قرار گرفته‌اند تا حس تعادل میان صمیمیت و مدرنیته ایجاد شود.

در نهایت، پروژه تلاشی است برای تعریف زیست‌پذیری معاصر؛ ترکیبی از عملکردگرایی، کیفیت فضایی و زبان فرمی شاخص که هم به ارتقای تجربه‌ی زندگی درون واحدها و هم به غنای سیمای شهری می‌انجامد.