خانهٔ منج در روستای بوانات (سوریان قدیم) و در نزدیکی شیراز شکل گرفته است؛ پروژه‌ای که از ابتدا با هدف هم‌نشینی آگاهانه با بافت موجود روستا و در عین حال پاسخ‌گویی به نیازهای زندگی معاصر تعریف شد. رویکرد طراحی بر آن بود که بنا نه به‌عنوان مداخله‌ای مستقل و خودنمایانه، بلکه به‌عنوان بخشی پیوسته از ساختار کالبدی و فرهنگی منطقه شکل بگیرد.

سازماندهی فضایی خانه بر پایهٔ چهار حجم اصلی صورت گرفته است؛ حجمی که با الهام از مفهوم «بیرونی» و «اندرونی» در معماری سنتی ایران، پیرامون یک حیاط کوچک مرکزی قرار گرفته‌اند. این حیاط، نقشی فراتر از یک فضای باز ایفا می‌کند و به‌عنوان قلب تپندهٔ خانه، نور، تهویه و پیوند بصری میان فضاها را فراهم می‌سازد و در ارتقای کیفیت زیستی و فضایی پروژه نقشی کلیدی دارد.

حضور این فضای میانی، امکان تجربه‌ای تدریجی و آرام از فضا را فراهم کرده و ریتم زندگی روزمره را با سکون و خلوت معماری روستایی پیوند می‌زند.

در انتخاب مصالح، سادگی، بوم‌مندی و هماهنگی با اقلیم و منظر اطراف مدنظر بوده است. سنگ، چوب و گچ، به‌عنوان مصالحی که به‌سهولت در منطقه یافت می‌شوند، نه‌تنها از نظر بصری با محیط پیرامون هم‌خوانی دارند، بلکه از نظر عملکردی نیز پاسخ‌گوی شرایط اقلیمی شیراز هستند. استفاده از سنگ، علاوه بر ایجاد پیوندی ملموس میان بنا و زمین، به‌واسطهٔ ظرفیت حرارتی بالای خود، به تعدیل دمای داخلی و افزایش پایداری حرارتی بنا کمک می‌کند. چوب و گچ نیز با ایجاد گرما و صمیمیت در فضاهای داخلی، کیفیت سکونت را تقویت کرده‌اند.

در مجموع، خانهٔ منج تلاشی است برای بازخوانی هوشمندانهٔ مفاهیم معماری بومی در قالبی معاصر؛ بنایی که نه به‌عنوان عنصری بیگانه، بلکه به‌مثابه امتدادی طبیعی از روح و هویت روستا شکل گرفته است. این خانه، پاسخی است به نیازهای امروزین سکونت، در عین وفاداری به زمینه، محیط و زمان؛ فضایی پایدار که با گذر زمان همچنان با بستر خود هم‌داستان باقی می‌ماند.